De terugkeer van Filip Latinovicz
8 oktober 2010 § Geef een reactie
Miroslav Krleža was mijn ontdekking van 2009. Hij en Jan Kjærstad en James Baldwin en Erling Jepsen. Wanneer ik eenmaal voor mezelf heb geconstateerd dat ik een auteur goed vind wil ik ook alles wat die auteur geschreven heeft goed vinden. Helaas lukt dat bijna nooit.
In De terugkeer van Filip Latinovicz keert Filip na jaren weer terug naar het dorp waar hij ooit opgroeide en naar het huis van zijn moeder die hem ooit wegstuurde nadat hij op jonge leeftijd al zijn geld er doorheen had gejaagd met prostituees. In de tijd dat Filip is weggeweest is de relatie met zijn moeder hersteld en is hij schilder geworden.
Dat de hoofdpersoon schilder is is goed terug te zien in de manier waarop het boek is geschreven. Krleža heeft van zichzelf al een neiging tot uitweidingen en extreem lange zinnen, maar in deze roman gaat hij daarin nog net iets verder dan anders. Alles lijkt om beschrijving te draaien. De beschrijvingen en de zinnen zijn prachtig, maar ook zo overheersend dat het verhaal in de details verloren gaat.
Misschien was het wel helemaal niet Krleža’s bedoeling een verhaal te vertellen. Misschien wilde hij juist een portret schilderen van een Kroatisch dorp, haar inwoners en hun verhoudingen. Wanneer dat het geval is is hij geslaagd, zeer geslaagd zelfs. Wanneer hij wel een verhaal wilde vertellen, een tragisch verhaal met Filip Latinovicz in de hoofdrol, dan is hij niet geslaagd. Door al de lange zinnen, beschrijvingen en uitweidingen is het verhaal lastig te volgen. Ik kreeg er niet meer dan een vaag beeld van.
Heeft Krleža mij dus teleurgesteld? Ja en nee. Ja, omdat ik iets anders had verwacht van deze roman. Nee, omdat ik toch al wist dat hij niet de meest gemakkelijke auteur is om te lezen en ik prettig verrast was door de beschrijvingen en zinnen in de roman.
